Vandaag een bijzondere dag, in 1951 begonnen met een bijzonder moment,
De eerste stappen op de kade en wat volgde is bekend.
11 schepen, 12 tochten, Een lange reis, het tijdelijk verblijf werd permanent,
75 jaar later, nog steeds geen erkenning maar na vandaag wel een monument.
Onze prachtige eerste generatie, gekomen met weinig maar met zo veel kracht,
De weg voor ons vrij gemaakt maar kijk wat het ze zelf heeft gebracht.
Gebleven voor een betere toekomst voor hun nageslacht,
Begraven in een vreemd land, iets wat ze vooraf nooit hadden verwacht.
Een leven vol strijd en teleurstelling, vol offers en pijn,
Een leven vol dromen en heimwee naar Maluku, hun thuis waar ze hoorden te zijn.
Verlaten door mensen, nooit verlaten door God,
Hij draagt ons in stilte, hij kent ons levenslot.
Want die mooie eerste generatie, vaak in het nauw gedreven met geen uitweg in zicht,
Toch wees Zijn goedheid hen telkens weer de weg naar hoop en licht.
Maar in duistere tijden was Gods nabijheid hun kracht,
Een licht van genade is wat hun door al het leed bracht.
Mooi dat het er komt en wellicht komen er excuses aan,
Maar wat is hiervan de waarde als er verder niks mee wordt gedaan?
Laten we nooit vergeten wat zij hebben moeten doorstaan,
Laten we nooit vergeten dat wij nu diegene zijn die ervoor moeten gaan.
Het is namelijk onacceptabel dat na al het leed hun harde werken verdwijnt,
Het is onacceptabel dat onze cultuur en identiteit vervaagt en we zelf niet meer weten wie we zijn.
Wij hebben de kennis, de kracht en de keuze om het verschil te maken,
Kiezen we voor het individu of het collectief, voor eigen belang of resultaat en regelen we nu eindelijk onze zaken.
Want de toekomst is hoopvol, we staan open voor verandering open voor elkaar,
Een woonconvenant is al binnen, de stichting bloeit weer op en er wordt meer en meer gesproken over 1 kerk, maar het resultaat is nog niet daar.
We moeten blijven bouwen, elkaar blijven opzoeken, elkaar vertrouwen en elkaar accepteren met alle diversiteit die er is,
Dan zullen we onze voorouders trots maken en waardig eren , diegene die we vandaag gedenken en wordt hun werk gewaarborgd en geen gemis.
Het is niet eens moeilijk zolang we leven vanuit het geloof en Zijn woord.
Ons pad is namelijk uitgestippeld, leef er gewoon naar dan krijgen we wat ons toebehoord.
Vergeef uw naasten , zoals God ons via Christus heeft vergeven,
Laat wrok los en kies voor liefde in het leven.
Denk niet in afgunst maar in harmonie, niet in verschillen maar in gemeenschap,
En handel zoals je zelf behandeld wilt worden, vanuit liefde voor elkaar LSL dat is de enige juiste stap.
Maar onze toekomst, ons bestaan wat ermee gebeurt ligt echt aan ons eigen.
Volg het voorbeeld van onze voorouders en houd vast aan het geloof dan zullen we onszelf overstijgen.
Het is namelijk niet genoeg om erover te praten, erover te kerken en erna niks mee te doen.
Dat is niet zoals zij het gewild hebben, ook al leefden zij zelf niet altijd harmonieus de tijd en kennis van nu is anders dan die van toen.
Want wie rust in Gods genade, hoe zwaar ze storm ook zij,
Blijft staan in veerkracht, gedragen door God, Hij is altijd nabij.
De Molukse gemeenschap, bestookt maar niet verslagen, gebroken maar nooit klein,
Want God is onze houvast en dat zal altijd zo zijn.