Wie zijn wij?

Mogen wij u voorstellen aan het bestuur van Moetiara Maloekoe:

Sarah Smeets:
‘We moeten trots op zijn Kennis van ouders en grootouders en deze delen.’

Sarah heeft altijd met veel plezier in Maastricht en in de Molukse wijk gewoond. Ze is hier geboren en getogen in een tijd dat er slechts weinig ‘gekleurde’ mensen waren. Ze studeerde aan de MEAO, deed opbouw- en welzijnswerk en liep stage in de wijk. Later haalde ze als jonge moeder van twee kinderen een HBO diploma in Maatschappelijk werk en dienstverlening. Het overdragen van de Molukse cultuur naar nieuwe generaties is haar drijfveer binnen het stichtingswerk.

De wil om kennis in huis te halen houdt nooit op: ze studeerde pedagogiek, psychosociale oncologie, natuurgeneeskundig- en energetische therapieën. Bij het Molukse Vrouwenwerk was Sarah ook landelijk actief voor de gemeenschap. Momenteel houdt ze zich naast de (potentiële) gezondheidsproblemen die het fijnstof van de nabij gelegen snelweg veroorzaakt ook met armoede bezig.


Max Hehalatu:
‘Door kennis en ervaring van buiten naar binnen te brengen, bied je mensen de mogelijkheid afgewogen keuzes te maken.’

Zijn vader leerde hem: ‘als je nieuw bent in een land is contact maken erg belangrijk.’ Max groeide met zijn negenen op in huisje in de wijk. Vader was een ‘ouderling’, en zoals bij veel Molukkers stond -en staat- het geloof bovenaan. In zijn hart koestert hij het gevoel dat hoort bij het vaderland, de Molukken. Max heeft 3 dochters aan wie hij de ‘permanente waarden’ van identiteit, zoals hij van zijn vader meekreeg, weer mag doorgeven.

Ook het behalen van een diploma is altijd belangrijk geweest. Hij zat op de HAVO en was daar de enige Molukker, maar hij sprak al snel vloeiend Mestreechs. Daarna deed hij de MEAO-A en MBA bedrijfsadministratie.  Met open geest neemt Max de nieuwste ontwikkelingen tot zich. ‘Door op de hoogte te blijven kan men de visie en de belangen van de Molukse gemeenschap het best behartigen.’ ‘Het gaat niet alleen om het nu, maar om de continuïteit en het bestaansrecht van Stg. Moetiara Maloekoe.’


Sam Abraham:
“De vraag is niet ‘waarom zijn we hier gekomen’ maar ‘wat gaan we doen om het beter te krijgen?'”

De drijfveer van Sam is om de wijk te laten zien. Want de Molukse wijk is ook een stille wijk. Binnen de Stichting heeft hij het ouderenwerk opgepikt. Hoewel de Moetiara Maloekoe  graag naar de toekomst wil kijken, ligt de toekomst voor velen achter de rug: “Mijn vader was sergeant en is, zoals alle anderen van de eerste generatie, op de boot naar Nederland uit zijn functie ontheven. Dat was bijzonder pijnlijk na alles wat hij had gedaan voor de Nederlandse vlag. Ruim 12000 zielen stonden in 1950 in Rotterdam letterlijk tussen wal en schip.

“Uiteindelijk moeten we samen de meerwaarde van de Molukse gemeenschap naar buiten toe uit dragen. En werken aan de bewustwording binnen de gemeenschap.” Het zoeken naar harmonie, binnen het gezin, maar ook binnen de gemeenschap zijn voorwaarden voor zelforganisatie. En dat is niet altijd makkelijk: “Alles komt goed, maar je moet het wel zelf doen. En in deze tijd van crisis heeft men het niet makkelijk. “Het om kunnen gaan met tegenslag is belangrijk. De Stichting kan helpen, maar de stap om hulp te vragen vereist moed.”


Voor vragen of meer informatie kunt u contact opnemen met het bestuur:
bestuur@moetiaramaloekoe.com

Geef een reactie